Blije gezichten

Door: Frits Schuster

Naar aanleiding van het verzoek van de jubileumcommissie om voor de viering van het 75-jarig jubileum van onze Vogelbeschermingswacht "Zaanstreek" mee te werken aan een digitaal boek, voor op de website, heb ik besloten om mijn aandeel te laten gaan over de BLIJE GEZICHTEN die ik bij de deelnemers van de excursies – die ik, als mede-excursieleider, de afgelopen jaren, eerst samen met Arie Klut en later met Rob de Witte en Jeroen Haasnoot, mocht verzorgen – heb mogen aantreffen.

Al de excursies waarbij ik aanwezig ben geweest heb ik ervaren als gezellige bijeenkomsten, met vele blije mensen, die hun blijdschap duidelijk lieten blijken, onder andere via hun gezichtsuitdrukkingen wanneer een bijzondere vogel werd gespot, die duidelijk zichtbaar was door een van de telescopen van onze leden. Eigenlijk is iedere vogel een "bijzondere" vogel, het is maar hoe je zo'n moment ervaart: ook de woerd van de wilde eend, gezien door de telescoop, is gewoon een "plaatje" waarbij superlatieven te kort schieten.

Op weg met de Atlantis

Mooie, blije momenten (met ook één minder mooie gebeurtenis), die in mijn geheugen gegrift staan, maakte ik mee in mei 2015, tijdens onze excursie naar Helgoland. Onderweg, tijdens de rit van 410 kilometer naar de jeugdherberg in Otterndorf bij Cuxhaven, waar we ruim 4,5 uur over deden, was de stemming uitstekend: alom vrolijke gezichten, in afwachting van wat er komen ging.

Veerboot Atlantis

De veerboot Atlantis

De opgewekte stemming werd nog extra verhoogd toen wij, na het inchecken in de jeugdherberg, een bezoek brachten aan het Wereld Cultuur Erfgoed 'Küstenheidegebiet' in Cuxhaven en de ons vooraf door Emile Dirks beloofde vogels (boompieper, boomleeuwerik, grauwe klauwier, tapuit, roodborsttapuit, kruisbek en boomvalk) ook daadwerkelijk bijna allemaal werden gezien.

De volgende dag gingen wij met de boot Atlantis vanuit Cuxhaven naar Helgoland; het verblijf aan boord was gezellig en ook hier weer opgeruimde gezichten, vol verwachting over de excursie op Helgoland. Voor dat uitstapje moesten wij wel wat geduld uitoefenen, de overtocht van zo'n 64 kilometer nam toch wel zo’n tweeëneenhalf uur in beslag nam… maar dat was geen probleem met de horeca aan boord.

Onze eerste stappen op Helgoland

In de haven van Helgoland moesten alle passagiers inclusief bagage 'ausbooten' (overstappen in een vervaarlijk deinende sloep), een actie die op menig gelaat de blijmoedige gelaatsuitdrukking kortstondig deed verdwijnen… die snel weer tevoorschijn kwam toen vaste voet aan wal van Helgoland werd gezet.
Na een korte wandeling naar jeugdherberg 'Haus der Jugend' en het regelen van de slaapkamers, gingen wij en masse op stap om Helgoland te verkennen. De eerste stappen voerden ons richting strand en vervolgens pittig stijl omhoog, naar de Klippenrandweg.

Klim naar de Klippenrandweg

Klim naar de Klippenrandweg

Lange Anna en Lummelfelsen

Lange Anna en Lummelfelsen

Toen we daar, enigszins vermoeid door de steile klim, arriveerden, keerde vrijwel onmiddellijk de blijdschap op de gezichten van de deelnemers aan de excursie terug: onvoorstelbaar, wat een enorm grote aantallen jan-van-genten, zee-alken en zeekoeten waren daar aanwezig, het hield niet op! Via de Klippenrandweg passeerden wij de Lange Anna en de Lummelfelsen, een paradijs voor de duizenden zeevogels… én voor de vogelaars, hier werd je echt blij van.
De fotografen onder ons wisten niet wat ze nu het eerst zouden fotograferen; het leek erop dat zij in een luilekkerland voor fotografen terecht waren gekomen, wat duidelijk viel af te lezen aan hun… u raadt 't al… blije gezichten.

Beetje zeeziek

Een gezellige avond in de jeugdherberg, waar sommigen bijzonder blij en wel bespraakt werden van de drank, verhoogde de geanimeerde stemming. Na een goede nachtrust, voeren de meesten de volgende dag met een veel kleinere boot dan de Atlantis naar het eilandje Düne, slechts één vierkante kilometer groot. Op de boot – ditmaal – weinig vrolijke gezichten, als gevolg van de stevige deining. Gelukkig, na tien minuten raakten we in rustiger vaarwater en stonden de gezichten weer op mooi weer. Met de klok mee wandelden we over het brede strand. Bij de eerste stop werden de telescopen opgezet en de verrekijkers uitgepakt. Op het strand, vlakbij de waterlijn, konden we tot op enkele meters de honderden zeehonden en hun jongen benaderen, bekijken en fotograferen. Op de duinen, vlak bij het strand, zaten vele kleine mantelmeeuwen en óp het strand liepen drieteenmeeuwen, die ook door de verheugde fotografen herhaaldelijk op de gevoelige plaat werden vastgelegd.

Zoektocht op het strand

Van de volgende gebeurtenis had de ene helft van de deelnemers eerst geen weet, de andere helft wist 't wel en keerde daarom samen met Arie Klut terug naar het strand: Arie bleek de iPhone die hij van zijn zoon had gekregen op het strand te hebben verloren: eventjes géén opgewekte gezichten bij Arie en de andere deelnemers aan de zoektocht op het strand! De groep met deelnemers die het eiland Düne verder waren gaan verkennen, via de kop van het vliegveld, onder andere over de keien, kwam uiteindelijk weer aan bij de haven, waar de boot gereed lag om hen terug naar de overkant te brengen. Arie en zijn medevogelaars waren reeds met een eerdere boot teruggereisd.
Pas in de haven hoorden wij, leden van de verkennersgroep, via mijn mobieltje dat Arie en de anderen de iPhone niet hadden teruggevonden. Hierop besloten Willeke Steinhoff, Wilma de Ruijter en ik om de route die wij bij de start met zijn allen hadden gevolgd, opnieuw te lopen, tot aan de plek waar de zeehonden waren gezien. Volgens Arie zou de iPhone ongeveer op die plek verdwenen zijn. Afgesproken werd dat Dick Dekker bij de haven bleef en op onze spullen zou passen. Willeke, Wilma en ik wij liepen naast elkaar, met zo'n drie meter tussenruimte, over het strand. Ik liep tussen Willeke en Wilma in, terwijl ik met grote regelmaat het mobiele nummer van Arie belde, in de hoop dat wij het belsignaal op zijn iPhone zouden kunnen horen. Helaas, dat lukte niet… maar een wonder geschiedde: tijdens onze zoektocht over het strand werd ik gebeld door een Duitstalige dame met de vraag "wie ik was?" Ik antwoordde dat wij op zoek waren naar de iPhone die een collega-vogelaar van ons had verloren. Nadat zij het verhaal van de verloren iPhone van Arie had aangehoord, vertelde ze: "Die iPhone ligt hier bij ons op het kantoor; hij is vanmiddag afgegeven door een wandelaar." Ik vroeg haar om de plaats waar we het kantoor op Düne konden vinden en dat bleek direct bij de haven te zijn! Toen we het kantoor waren binnengelopen, vroeg de mevrouw mij het nummer van Arie nogmaals te bellen, om te verifiëren of wij inderdaad degenen waren die bij Arie hoorden. Dat was natuurlijk overduidelijk het geval, en zo kregen de iPhone (die onder het zand zat) direct mee.

In hoerastemming

Arie Klut

Arie is weer in een blije stemming
en neemt een biertje op de goede afloop

Wij liepen terug naar Dick Dekker, die in de haven op ons was blijven wachten, en voordat we terugvoeren naar Helgoland, belden we naar de jeugdherberg, met de heuglijke mededeling dat de iPhone terecht was. Onderweg, op de boot, maakte ik de iPhone netjes schoon en na te zijn aangemeerd zijn wij rechtstreeks naar de jeugdherberg gegaan waar wij werden opgewacht door een dolblije Arie.

Iedereen verkeerde in hoerastemming, vergenoegd dat de iPhone weer terecht was en ik kan u verzekeren dat ik nooit eerder zoveel blije gezichten heb gezien als op dat moment.

Vijf dagen Helgoland, vijf dagen vrolijke mensen, die zelfs tijdens de terugreis nog glommen van het genoten plezier. Op Helgoland was ik één van de fotografen; mijn foto's heb ik op de site van de VBW"Z" en op Google Maps geplaatst. Onlangs kreeg ik bericht van Google dat mijn foto's van de Helgoland-excursie maar liefst 93.109 zijn bekeken! Ook daar word je natuurlijk behoorlijk blij en flink trots van!